ว่าด้วยสุขก่อนละกัน

เพราะว่าอ้อมคิดว่ามันคงอยู่ไม่นาน

เป็นแค่ความสุขที่ผ่านเข้ามาวันหนึ่ง

คือ เมื่อเช้าไม่มีรถมา มอ. เลยโทรพี่ตั้ม

ขอไปด้วยคน แกกอ้ อืม

เราเลยมาด้วยกันวันนี้ แต่เราคุยกันไม่กี่คำ

อ้อมไม่อยากไป ถามไร แกมาก ทำตัวสบายดีกว่า

พี่ถามว่าจะลงตรงไหน อ้อมบอกว่า ตรงไหนก้อได้

สุดท้ายพี่ตั้ม กอ้มาส่งอ้อมที่ หอสมุด จะได้ไม่ต้องเดิน

พี่ให้ช็อกโกแล็ต..เป็นของฝากจากที่พี่แก ไปดูงานที่ ออสเตรเลีย

พอแกหันหลังอ้อมกอ้เข้าหอสมุด....กะว่จะอัพไดรอเพื่อนมา

พอเข้ามาโซนคอม โอ้ เจอ แพท หนุ่มสถิติที่แอบมองมานาน

เครืองข้างๆๆ แพท ว่าง เลยเข้าไปนั่งอะ แต่ มันไม่ดีอะ เลยตอ้งย้ายเครื่อง

ส่วนทุกข์นั้น..คือเพือนอ้อม กับเพือนพี่ตั้มเป็นแฟนกัน

แต่เค้าทั้ง 2 จะเลิกกัน โดยเหตุผลที่ว่า พี่ปิ๊ก เบื่อ กิฟ

หรอืไม่ แน่ก้ออาจจะเพราะพี่ปิ๊ก มีคนอื่น

เพื่อนเราสิ แย่ เจ็บมากๆๆ มันรักของมันอะ

แทบจะตายเลยกอ้ว่าได้ มันทำตัวแบบ ยังรั้งพี่ปิ๊กไว้

อ้อมไม่อยากให้มันทำตัวแบบนี้เลยอะ

ยิ่งรั้งโดยที่เค้าไม่มีใจ ก้อเสียเวลาป่าว

ม้นจะยิ่งเจ็บไปมากกว่านี้แล้วอะ

เราพูดเตือนมันก้อไม่เคยจะฟังเลย

รู้สึกเสียใจเหมอืนกัน ที่พูดแล้วไม่ฟัง

ไม่เชื่อ..เหมือนเราทำให้เพือนเกลียดเราไปใหญ่

อ้อมรู้สึกไม่ดีเลยอะ ส่วนพี่ปิ๊ก กอ้โทรมาขอร้อง

ให้เราดุแลมัน ดูแลมัน อะ อ้อมทำได้

แต่มันอะดิ จะรับการดูแลจะจากอ้อมอะป่าว

เมื่อว่านมันอาละวาด โทรไปตามพี่ตั้มด้วย

พี่ตั้มก้อห่วงมันอะนะ น้องเพื่อน(พี่แชมป์)ทั้งคน

แกกอ้เลยมา พี่ปิ๊กกอ้มา ชนกันพอดี

พี่ตั้มเลยเข้ามาอยุ่ในห้องกับอ้อมก่อน

ให้เค้าทั้ง 2 ปรับความเช้าใจกัน

ดีนะที่เราไม่ไปรักพี่ตั้ม มากมายขนาดนั้นอะ

ถึงได้ถอนใจออกมาได้ง่าย...แต่ก้อยังมีนะความรุ้สึกดีๆ

แต่ก้อไม่เท่าแต่ก่อนที่เคยให้แล้ว.....

ชีวิตทุกวันนี้สนุกอยู่กับเพื่อนแล้ว

ไม่หาเรืองใส่ตัวแล้ว..........

edit @ 2005/09/10 10:55:21